La Haine

Ο Kassovitz κέρδισε με το Μίσος το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες το 1995.

«Ξέρεις την ιστορία του τύπου που πέφτει από τον πεντηκοστό όροφο μιας πολυκατοικίας; Καθώς έπεφτε, έλεγε συνεχώς για να καθησυχάσει τον εαυτό του: ‘Ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά. Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση.»

Μια βόλτα στην ασπρόμαυρη καθημερινότητα των αλλοδαπών γκέτο του Παρισιού με πρωτο-hiphop υπόκρουση, εξελίσσεται σε τραγωδία για μια παρέα μεταναστών που μέχρι το ξέσπασμα του φινάλε αντιμετωπίζει τη φτώχια, την ανεργεία, τον ρατσισμό και την αστυνομική βία.

Το La Haine του Mathieu Kassovitz εξακολουθεί να μοιάζει εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετημένος στην καρδιά του συστήματος. Ο χαρακτηρισμός μοιάζει κλισέ, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να περιγράψεις το αριστουργηματικό Μίσος, ένα προφητικό φιλμ που έμελε να στοιχειώσει την καριέρα του σκηνοθέτη.

Η εκπληκτική, "βρώμικη" φωτογραφία κι ο τρομερός ρυθμός που πηγάζει κατευθείαν απ' τα πικάπ της γειτονιάς καθιστούν την ταινία ύψιστο δείγμα counter-culture αισθητικής. Αναπτύσσοντας μια πολύ λεπτή χαρακτηριολογία που αφορά κυρίως στους τρεις πρωταγωνιστές της (τον Εβραίο, τον Μαύρο και τον Άραβα) κι ακολουθώντας διακριτικά συγκεκριμένη αντιεξουσιαστική λογική, ο Kassovitz προσαρμόζει την ιστορία μιας κοινωνίας σε ελεύθερη πτώση στο πανί υπογράφοντας μια απ' τις σημαντικότερες στιγμές του κινηματογράφου των 90s. Επιτρέψτε μου να πω και το σημαντικότερο γαλλικό φιλμ της τελευταίας 20ετίας (τουλάχιστον).