Disco

Crying at the Discotheque

Δεν μπορώ να σκεφτώ άνθρωπο εκτός Γαλλίας που θα αντέξει αυτή την ανεκδιήγητη κωμωδία. Εκτός δηλαδή αν φοράτε ακόμα καμπάνες και τις συνδυάζετε με άφρο κούρεμα ενώ συνεχίζετε να επιδίδεστε σε ανελέητες φιγούρες στην Figaro και το Vinilio τα Σαββατόβραδα. Όχι δηλαδή ότι για τους Γάλλους το καταλαβαίνω, αλλά εκεί λέει σημείωσε μεγάλη επιτυχία κι αν δεν ήταν οι Βόρειοι να σαρώσουν το εγχώριο B.O. την ίδια εβδομάδα (άλλο φιάσκο κι εκείνο...) τώρα όλοι θα μιλάγαμε για το Disco...

Η ταινία φυσικά ελάχιστα έχει να κάνει με το συγκεκριμένο (και λατρεμένο) μουσικό είδος, απλά υπερβάλλει πάνω στην ούτως ή άλλως τραβηγμένη αισθητική του. Κατα τα λοιπά πρόκειται για μια κωμωδία συνταγής απ' αυτές που οι Αμερικάνοι κάνουν κατά 100άδες  κάθε χρόνο και θέλουν συμπαθή outsiders να κερδίζουν πάσης φύσεως διαγωνισμούς. Εδώ τρεις σαραντάρηδες που κάποτε αλώνιζαν τις πίστες ως Bee Kings, επιστρέφουν στη δράση για να συμμετάσχουν σε σικέ χορευτικό διαγωνισμό. Το έπαθλο, ένα ταξίδι στην Αυστραλία για δύο άτομα, είναι ο μόνος τρόπος για τον Didier Travolta να ξαναδεί το γιο του...

Κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο γαλλικό εμπορικό σινεμά... Μπορεί για όλα να φταίνε η Béart με τον Depardieu που φυτρώνουν παντού σαν τη μουχρίτσα. Εδώ σε δεύτερους ρόλους προσβάλλουν με την παρουσία τους τις όποιες τίμιες προθέσεις και την προσπάθεια των υπολοίπων.  Αστεία σκηνή σ' ολόκληρο το φιλμ δεν βρίσκεις ούτε μία. Άντε με το ζόρι να χαμογελάσεις στον αυτοσαρκασμό του Francis Lalanne. Κάποιες βιασμένες αναφορές δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση (Θα σου δώσω φάρμακο να σου περάσει ο Πυρετός του Σαββατόβραδου). Όσο για τη μουσική και το soundtrack η παραγωγή κατάφερε να εξασφαλίσει δευτεροτρίτα disco singlάκια που ελάχιστους θα ικανοποιήσουν.

Links:

Trailer